Trade & Industry Doc

  • مقاله همايش /
  • جغرافیای جدید صنعتی و توسعه درون‌زای منطقه‌ای: یک مورد مطالعه صنایع استان آذربایجانشرقی
    • نويسنده میرعبداله حسینی
    • همكار الهام پیروز
    • همكار سمانه قلی‌پور
    • نام همايش سومین کنفرانس ملی رقابت‌پذیری و آینده تحولات شهری با رویکرد اقتصاد دریامحور
    • كد همايش HM-05-XXX-005
    • زمان انتشار آذر 1404
    • محل همايش دانشگاه بين‌المللي چابهار
    • برگزاركننده دانشگاه بين‌المللي چابهار

    مقاله حاضر در چارچوب نظریه‌های جدید تجارت، بر چگونگی دستیابی به فرصت‌ها و اولویت‌های سرمایه‌گذاری صنعتی با فناوری بالا با تاکید بر دستیابی مزیت‌های رقابتی و ارتقای انتهای زنجیره ارزش پایین دست صنایع تاکید دارد. در این راستا، این مقاله در 5 محور در ادامه مقدمه، چارچوب نظری، شواهد تجربی‌ و پیشینه پژوهش، روش پژوهش، نتایج و یافته‌های پژوهش، و جمع‌بندی نتایج، توصیه‌ها، پیشنهادها و ملاحظات تنظیم شده است. عوامل موجد مزیت‌های نسبی (ازجمله در موقعیت جغرافیایی، موجودی منابع طبیعی‌‌و عوامل اقتصادی، ساختار نیروی کار، توزیع سرمایه‌ها‌) و اخیراً مزیت‌های رقابتی (از جمله صرفه‌های مقیاس، ساختار رقابت، محصولات متمایز، تحقیق‌و توسعه‌) در مناطق مختلف منجر به تفاوت در الگو و ساختار و پتانسیل‌های صنعتی در مناطق مختلف می‌شود. بنابراین در راستای برنامه‌ریزی ‌و توسعه جامع صنعتی، آگاهی از الگو، ساختار و پتانسیل‌های فعالیت‌های صنعتی ‌و تغییر و تحولات آن امری ضروری است. درک دقیق‌تر نسبت به جایگاه تحولات، تخصیص بهینه منابع ‌و امکانات نقشی تسهیل کننده داشته‌‌ و کمک موثری به ارتقای توانمندی‌های صنعتی، خلق مزیت‌های نسبی‌‌و رقابتی، تخصص‌گرایی عمودی‌‌و افقی فعالیت‌های صنعتی استان آذربایجان‌شرقی و در مجموع کل اقتصاد ایران خواهد بود. آذربایجانشرقی در زمره صنعتی‌ترین استان‌های ایران است. چراکه این استان با وجود آنکه 2.8 درصد از وسعت و 4.7 درصد از جمعیت کشور را در خود دارد، اما سهم آن از ارزش افزوده صنایع کارخانه‌ای کشور 6.9 درصد و معدن 8.4 درصد است. تنها 4 صنعت از 22 صنعت آیسیک 2 رقمی در بیش از نیمی از ارزش افزوده صنعتی استان سهم دارند. 45 درصد از مجموع واحدهای صنعتی در مرکز استان استقرار دارند. تحلیل و ارزیابی سطوح فناوری صنایع استان، گویای آن است که 36.2 درصد صنایع با سطح فناوری متوسط پایین، 30.0 درصد فناوری پایین، 29.7 درصد فناوری متوسط بالا و تنها 4.1 درصد صنایع در سطح فناوری بالا قرار دارند. بنابراین ویژگی‌ها و مختصات توسعه و ساختار صنعتی استان، خصایص ‌چندگانه فناوری پایین، مبتنی بر فشار بر انواع منابع آبی- معدنی، اتکا بر ابتدای زنجیره ارزش صنایع و تمرکز جغرافیایی بالا است. هم‌اینک تغییر مسیر و ارتقای سطح فناوری جریان صنعتی از جمله گذار از صنایع منبع‌بر با فناوری پایین، و عوامل موجد مزیت‌های رقابتی ‌و ارتقای مزیت‌های نسبی به رقابتی، اولویت سرمایه‌گذاری در صنایع با فناوری بالا، توسعه زنجیره‌های پایین دست با ارزش افزوده بالای صنایع در الویت‌های جدید توسعه صنایع قرار دارند.

کلیه حقوق اين سامانه متعلق به موسسه مطالعات و پژوهش‌هاي بازرگاني است‌.